جالگۇر

كەلۋ قاينارى: ىلە كەشى گازەتى   |   جولدانعان ۋاقىتى:2017 - 08 - 18 15:35

باقىتگۇل قاسىمقان قىزى

(اڭگىمە)

كوكپەن بوي تالاسقان ءزاۋلىم -ءزاۋلىم عيماراتتارعا تولى وسىناۋ الىپ قالانىڭ قاق ورتاسىنداعى «ورتالىق شيپاحانانىڭ» الدى قاشان بارساڭ دا توپىرلاعان كوپ ادامنان بوساعان ەمەس. جاندارىنا شيپا ىزدەپ، توڭىرەكتىڭ ءتورت بۇرىشىنان جينالعان، قولدارىندا ءبىر -ءبىر جاپىراق قاعازى بار جۇرتتى كورەسىڭ. قاقپانىڭ الدىنداعى ۇلكەن كوشەنىڭ قارسى بەتىندە دە حالىقتىڭ قاراسى مول. ۇيتكەنى ءدارىحانا، اسحانا، ازىق – تۇلىك دۇكەنى ءبارى -ءبارى وسىندا. سولاردىڭ قاتارىندا، كوشە اۆتوبۋسى ايالداماسىنا جاقىن جەردە، ۇتىس بەلەتىن ساتۋشى وتىرادى. ەشكىمگە جار سالىپ ايعاي-اتتان سالماي-اق، قايسى الاڭعاسار اقشاسىن تەگىن بەرەر ەكەن دەپ، وتكەن-كەتكەندى باعىپ، اجەپتاۋىر كىرىس كىرگىزەدى. جازدى كۇنگى ەتكە ۇيمەلەگەن شىبىنداي، قاشان كورسەڭ دە ايتەۋ، ءبىر بەلگىسىز ۇمىتپەن، ۇتىس قاعازىنىڭ بەتىن تىرنالاپ جاتقان ادامدار شوعىرى. سول توپتى اينالسوقتاپ، قايسى اڭعالدىكىن قاقسام ەكەن دەپ، اناۋ جىلتىر قارا دا ءجۇر سۋماڭ قاعىپ.

اۆتوبۋستىڭ كەلۋىن كۇتىپ، قايشالىسقان كولىكتەر مەن ساپىرىلىسقان جۇرتقا قاراپ، قىبىرسىز قالعان سياقتىمىن. سول ساتتەن پايدالانا قويعان جىلتىر قارا، سومكاما قول سالا بەرگەنى سول ەكەن، جوتكىرىنىپ قالعان داۋىستان سەلت ەتىپ قالعانىمدا، ەشتەڭە ىلىكتىرە الماعان ۇرى لەزدە عايىپ بولعان. تاپا-تال تۇستە قينالماي نەسىبە ىزدەگەن سۋىق قول سۇمپايىلاردان مەزى بولعان جۇرت، قولعا تۇسسە شايناپ بۇركەردەي قىزىنعان. «زامانىنا قاراي امالى» دەمەكشى، قازىرگى كەزدە، جاڭاعىداي مايدا-شۇيدە سۋماقايلار بولماسا، كوز ىلەستىرمەس باۋ كەسپە جالگۇرلەردىڭ امالى تاۋسىلدى ما، جوق الدە اللا اراندارىنا قاناعات بەردى مە، «ۇرلاپ كەتتى، توناپ كەتتىنى» كوپ ەستىمەيتىن بولدىق. ونىڭ ورنىنا، جاناشىر جاقىنىڭداي، ءىشى-باۋىرىڭا كىرىپ تونايتىن جاڭا جالگۇرلەردىڭ ۋىسىنا ءتۇسىپ، سورىڭ قالاي قايناپ قالعانىن بىلمەي اھ ۇراسىڭ.

سارشۇناق اياز قىسىپ تۇرماسا دا، قىستىڭ اتى قىس، توڭعان سايىن، دوسىمنىڭ ءسوزى بىتەر ەمەس.

-ويلان، جانىڭدى قيناپ، ۇزاقتى كۇندە ەكى ءجۇز يۋان تۇسپەيتىن دۇكەنىڭە تەلمىرىپ وتىراسىڭ با، مەنىڭ قاسىما كەل، ءبىر جىلدا زورعا تاباتىن تابىسىڭدى مۇندا ءبىر ايدا–اق تاباسىڭ.

-جانىم-اۋ، قانداي تەگىن جاتقان دۇنيە ەكەن سونشا، مەنىڭ ونداي وڭاي ولجاعا ەبىم جوق، قوي-اق قوي! وسى جاقتان-اق بۇيىرعانىن كورەيىن. توڭىپ كەتتىم، بولماعاندا ۇيگە كىرەيىنشى، سوسىن سويلەسەيىك،-دەپ قولفوندى جاۋىپ ۇيگە كىرگەنىم سول ەدى، ىلە–شالا دوسىم تاعى جالعادى قولفونىن.

- سەن دە قىزىق ەكەنسىڭ، اناۋ ۇلكەن ۇلىڭ ءۇي الا الماي قينالىپ ءجۇر دەمەپ پە ەڭ، مەن تەك ساعان عانا ءتىس جارىپ تۇرمىن، جوق سەنبەي تۇرسىڭ با، تۇك تە اۋىر جۇمىس ەمەس، شەتەلگە شىعاتىن تاۋارلاردى تۇرگە ايىرىپ، سانىن الىپ، تىزىمدەپ بەرەتىن جۇمىس. تەزىرەك ءبىر بايلامعا كەل، ەرتەڭ حابارلاسام،- دەپ.

ايتقانىنداي، ەرتەسى، ونىڭ ەرتەسى، قويشى ايتەۋ، قاسىمىزدا پالەن بار، تۇگەن بار دەپ، نە ءداۋىر اقشا تاۋىپ بايىعان، تانىس-بىلىستەردى ءتىزدى–اي كەلىپ. اقشا تابۋدىڭ مەن بىلمەيتىن ءتيىمدى جاقتارىن جەتكىزگەندەگى شەبەرلىگىنە ايرانداي ۇيىپ، ايتارعا بولماسا، شىنىمەن ويلانايىن دەدىم، نەشە جىل جانىمدى جالداپ ءجۇرىپ، ازىناۋلاق جيعان-تەرگەنىمدى ازىرلەپ، كادىمگىدەي بارۋعا بەكىنىپ، ۇرلەپ ءىشىپ، شايقاپ توگىپ وتىراتىن، بايلىقتىڭ اۋىلى جاقىنداپ، قول سوزىم جەردە تۇرعانداي، سوعان جىلدامىراق جەتسەم دەگەن، قارعا اۋناعان تۇلكىدەي سىلاڭ قاققان سيقىر جەلىك ءبىتىپ، جەلپىلدەدىم دە قالدىم اياق استىنان. «اينالايىن، قولىڭداعىڭا شۇكىرشىلىك ەت» دەيدى اقىلىم اقىرىن عانا سىبىرعا جاقىن ۇنمەن. سابىرسىز ءبىر ءۇن، ميىمدى اشىتادى سامپىلداپ. قاي جاعىنا شىعارىمدى بىلمەي، دال بولىپ، ابىگەرگە تۇسەم. بايلىق، دۇنيە كىمگە جات كورىنەر دەيسىڭ، تويىمسىز سانامىزدىڭ تەرەڭ تۇكپىرىنە ءسىڭىپ كەتكەن باقتالاستىقتىڭ تاساسىنا تىعىلىپ تۇرعان وسى زامانعى «مادەنيەتتى»، « اقىلدى» جالگۇرلەر ەشقاشان قالتارىستا قالتاڭا قول سالمايدى ەكەن. كۇلىپ تۇرىپ، جىلى-جۇمساعىن اۋزىڭا توسەپ تۇرىپ، ميىڭا شابۋىل جاسايدى. باياعى زامانداعى مەنىڭ اتامنىڭ قارماعىن قاپقان جالگۇرلەر، مىنالاردىڭ قولىنا سۋ قۇيۋعا دا جارامايدى ەكەن.

جىلدىڭءتورت ماۋسىمىندا مال سوڭىندا ءومىرىن وتكىزىپ، تاۋ اسىپ، تاس باسىپ، قيىر قونىپ، شەت جايلاپ، مۇز توسەنىپ، قار جامىلاتىن، ساحارالىق كۇن كورىستى ەستىگەنىم بولماسا، كورگەم جوق. ءبىراق، دالالىق يدەيالوگيانىڭ ونەگەسىن جويماعان، تازا قازاقى اۋىلدا ءوستىم. «ەلۋ جىلدا ەل جاڭا» دەگەندەي، زامان كوشىنە ەرىپ، كەيىندەپ ءبىز دە ءبىر جولاتا قالالىق بولدىق. قالالىق بولىپ، اتا-بابام كورمەگەن جاڭا زاماننان وركەنيەتتى مادەنيەتتىڭ مايەگىن جيعانىمىزبەن، اتام تاتقان قالانىڭ اششى–تۇششىسىنان دا، كەرمەك ءدامىن تاتقانىمدا، بۇگىنگى ءداۋىردىڭ قىرى مەن سىرىن، وزىمشە زەرتتەپ كەتەم كەيدە، اقىلىم جەتپەي قينالام. اكەم ايتقانداي، قارنىمىز توق، كويلەگىمىز كوك، اللاعا شۇكىر، باس پانامىز بار. سوندا نەگە تويىمسىز جالگۇرلەر قاپتاپ ءجۇر. جالگۇر دەپ ايتۋعا اۋزىڭ بارمايدى. كوزىڭ تۇماندانىپ، ءتىلىڭ بايلانىپ، كۇن جاعىڭا سايا، جەل جاعىڭا پانا بولىپ جۇرگەن پەرىشتەڭ سياقتانىپ، سونىڭ جولىندا قۇربان بولا جازدايسىڭ.

ەرتەدە اتامنىڭ قالاداعى ۇيعۇر دوسى جايلاۋعا بىرنەشە كەسەك كومىر اپارعان عوي، «شوعى وشپەيدى، اۋرە بولمايسىڭدار» دەپ، سول كومىردى، جارىقتىق اجەمىز «قايدان كەلدى مىنا قارا پالە، جوعالتىڭدار كوزىن، بالا-شاعانىڭ ءۇستىن بىلعاپ قۇرتتى!» دەپ كومدىرىپ تاستاعان ەكەن. سول سياقتى، بۇگىنگىگە، ەسى دۇرىس ادامنىڭ ءسوزى مە «قويشى ارى!» دەپ قول سىلتەتەتىن، تالاي- تالاي قىزىقتى اڭگىمە ەستىپ ەدىك اكەمىزدەن. ءتورت قابىرعاعا قامالىپ، قالاعا قونىستانۋ دەگەن، ءوڭى تۇگىلى تۇستەرىنە دە كىرمەگەن كەزدەرىندەگى ساحارالىق تۇرمىس تەك قازاققا عانا ءتان راقاتى مەن بەينەتى ەگىز دارا تىرشىلىك. ول زامانداردا قازاقتاردىڭ قالالىق بولۋى دەگەن مۇلدەم جوق ۇعىم. قالا ءومىرى ولارعا تىپتەن جات، ول دەگەن توزاق ءومىر دەپ قارايتىن، قالالىق بولعىسى كەلمەيتىن، سايىن ساحارانىڭ توسىندە ەركىن عۇمىر كەشكەن ۇلتتىڭ ۇرپاعى قالاي عانا تار قاپاسقا قامالىپ، قالالىق بولعىسى كەلەدى. ءبىزدىڭ اۋىل دا، اتامزامانعى سالتتىڭ سارىنىمەن، قازاقى يدەيانىڭ جەتەگىمەن، ۇلان قايىر دالاسىندا، ءتورت تۇلىگىن جان باعىسىنىڭ جالاۋى ەتىپ، ءومىر ءسۇرىپتى. ول كەزدەردە قالاعا كەلىپ، ساۋدا ساتىق جاساپ، كەرەك جاراعىن الۋعا، ءبىر اۋىلدان ءبىر ادام بولسا جەتەدى، وعان بولا، نەگە بۇلاي بولادى دەپ، ەشكىم بۇرا تارتىپ بۇرتيماعان، بۇل دالا حالقىنىڭ وزگەرمەس زاڭى.

مەنىڭ اتام ءار رەت قالاعا بارعان سايىن، كورگەن-بىلگەنىن ادەمىلەپ، ارلەپ، ەپتەپ ءوزى ءسوز قوسىپ جىبەرىپ ايتىپ بەرىپ، ءبارىن اۋزىنا قاراتىپ قارىق قىلاتىن كورىنەدى. قىس قىستاۋدا، بەيعام، بەيبىت وتىرعان جۇرت، سوعىم سويىلىپ، اق تۇيەنىڭ قارنى جارىلعان، ۇلان-اسىر داستارقان باسىنداعى دۇرىلدەگەن اڭگىمەنىڭ بىرىندە، قالا بازارىنداعى ۇرى–قارىلاردىڭ اڭگىمەسى بولىپ جاتسا كەرەك، جۋاستاۋ جارالعان، نەگە بولسا سوعان سەنە سالاتىن اڭعال، ءادىل كوكەم سول باۋكەسپە جالگۇر دەگەن قانداي ءوزى، كادىمگى ادام با، دەپ قايتا-قايتا اڭگىمەنى بۇزىپ، اڭسارى اۋىپ سۇراي بەرگەن. سوندا اتام:

ـءاي! قۇتقۋىرلاپ قويمادىڭ عوي، جارايدى، كەلەسى بارعاندا كورسەتەيىن،-دەي سالعان جاي عانا، كوڭىلى قالماسىن دەپ. اتام ول ۋادەسىن ۇمىتىپ كەتكەنمەن، ءادىل كوكەم ۇمىتپاعان، وڭتايلى ءساتتى كۇتىپ ىشتەي دايىندالىپ، قالانى كورۋ ورايىنان ايىرىلىپ قالماۋ ءۇشىن، بۇكىل اۋىلداعى تىرلىكتى ءبىر ءوزى تىندىرعىسى كەلىپ، جانىن سالىپ قۇلشىنعان. كوكەم بۇگىن بارىن كيىپ، باقانىن قولعا الىپ، كۇرەڭ جورعاسىن تايپالتىپ، ءجۇزى بال-بۇل جانىپ، اتامنىڭ قاتارىندا، ۇزەڭگىنى شىرەنە باسىپ، جاي ءجۇرىس ەمەس مىرزا جۇرىسپەن، قالانىڭ شەتىنە دە ىلىنگەن.

- مىنە، ارمانداعان قالاڭ وسى،- دەگەن .اتاما دەگبىرسىزدەنە قاراعان كوكەم:

-الگى باۋكەسپە جالگۇرلەرىڭىز قايدا؟-دەگەن عوي، جىگىت ساناتىنا قوسىلعان، ازامات بولىپ قالسا دا اڭقاۋ.

-«وي، باۋىرلار، امان كەلدىڭدەر مە» دەپ الدىڭنان جۇگىرىپ شىعۋشى ما ەدى اقىماق، اسىقپا!-دەگەن اتاما قايىرا ءتىل قاتا الماعان كوكەم.

قالتالى مىرزالارداي، كەربەزدەنىپ اياعىن پاڭ باسقان اتام، بۇرىننان تانىس، تالاي–تالاي كەرەكتى زاتىن الىپ جۇرگەن قالاداعى ەڭ باي ساۋداگەردىڭ دۇكەنىنە تۇسكەن. اتامنىڭ بۇگىنگى ءجۇرىسى بولەك، اياعىندا سىقىرلاعان ورىس ەتىك، ۇستىندە جاعاسى ۇلپىلدەپ، شەبەر قولدان شىققان سەڭسەڭ ىشىك، باسىندا نە قوڭىرعا، نە قاراعا جاتپايتىن، قۇبىلىپ تۇراتىن قۇندىز بورىك، قاسىندا ادەمى كيىنگەن، ورتا بويلى اقسارى جىگىت.

-اكا! كەلىڭ، كەلىڭ!-دەگەن دۇكەنشىگە، «مىنا ۇلىمدى ۇيلەيمىن، جىرتىس الۋعا كەلدىك، ال، كورسەتە بەر كيىم-كەشەكتەرىڭنىڭ ەڭ جاقسىلارىن» دەپ ءبىرتالاي باعالى كيىمدەردى كورگەن، ۇناتپاي كەرى قايتارعان. ۇيلەنۋ دەگەن ويىنا كىرىپ شىقپاعان كوكەم اڭ–تاڭ، ءسۇيتىپ قاتارىنان بىرنەشە دۇكەنگە كىرگەن اتام ءبىر تيىندىق تا زات الماعان، تۇككە تۇسىنبەگەن كوكەم كولەڭكەدەي ەرىپ ءجۇرگەن ايتەۋ. دۇكەندەردىڭ تالايىن تۇگەندەپ، ارا-تۇرا تانىس-بىلىستەرىمەن اسىقپاي امان-سالام جاساسىپ، ارجاق- بەرجاقتان اڭگىمە قوزعاپ دەگەندەي، شاماسى ەت اسىم ۋاقىت ءوتىپ، كەلەسى ءبىر دۇكەنگە كىرە بەرگەندە، «اكەتتى» دەگەن داۋىستان شوشىپ قالعان كوكەم، «نەنى اكەتتى، نەنى اكەتتى؟» دەي بەرگەن ساسقالاقتاپ.

- نەنى اكەتۋشى ەدى، الگى حايۋاندار بار اقشانى اكەتتى، توناپ كەتتى!»-دەپ، دۇكەننەن شىعا سالا قاشىپ بارا جاتقان بىرەۋدىڭ سوڭىنان وكشەلەي كەپ قۋسىن. ابدەن توسەلىپ العان، ىسقاياق، سۋىققول ۇرى جەتكىزە مە، قاشقاننان قاشىپ، جامبىلدىڭ قاقپاسىنان سىپ بەرىپ كىرىپ كەتكەن. اتامدار كەلگەندە، جامبىل قاراۋىلدارى ىشكە كىرگىزبەگەن. كىرگىزبەگەنىنە قويماي اتام قامشىسىن بىلەپ تۇرىپ العان، بايقاتپاي كىرىپ كەتكەن ۇرىنى الىپ شىققان قاراۋىلدارعا:

-مەنى توناپ كەتكەن تۋرا وسى! اكەل اقشانى، ول مەنىڭ تابان ەت، ماڭداي تەرىم، ەكى اتىمدى ساتىپ كەلگەم،- دەپ قامشىمەن وسىپ كەتەيىن دەگەندە، الگى ۇرى «مىنە» دەپ ءتۇيۋلى ورامالدى تاستاي سالعان. جامبىل قاراۋىلى ورامالدى اشىپ ەدى، ىشىندە جالعىز سوم، بۇل نە؟ دەگەندەي، قاراۋىل اتاما قاراعان، زىعىردانى قايناعان اتام: -نەمەنە! مەن سوناۋ جەردەن بالامدى ۇيلەيمىن، جىرتىس الام دەپ، جالعىز سوم اقشامەن كەلەم بە، مىنا اق قار، كوك مۇزدا. تاپ! قالعانى قايدا؟ سال قولىما! ءيتتىڭ كۇشىگى! تاپقان ەكەنسىڭ ەزۋىڭنەن ماي اعىزاتىن باتپان قۇيرىقتى،- دەپ تاپ بەرگەندە، «ساداعاڭ كەتەيىن اعاتاي، مەن انداعى تۇيىنشەگىڭدى اشىپ تا كورمەدىم» دەپ قالتىراپ تۇرعان ۇرىعا:

- كورمەدىم دەيدى عوي، سۋايت! ەندى كىم الدى؟ سايتان الىپ كەتتى مە،-دەپ جاعاسىنان الا تۇسكەندە، قاراۋىلدار، «ەي! ۇرى، سەنى كىم بىلمەيدى، بۇل قالادا بەر اقشانى، بولماسا...» دەپ مىلتىعىنىڭ دۇمىمەن كەۋدەسىنە نۇقىپ، «تاپ!» دەپ اقىرىپ قالادى، قويشى ايتەۋ، ايتىسىپ–تارتىسىپ، جاعالاسىپ ءجۇرىپ، اتام قويار دا قويماي، «جوعالتقان اقشاسىن» الىپ قايتقان. قالادان شىعا بەرە:

-بۇرىن قالانىڭ ۇرى-قارىسىن، شۋلاعان بازارىن، باسقا– باسقا تىلدەرمەن سويلەيتىن، ىعى–جىعى حالقىن كورمەگەن، ونىڭ ۇستىنە اتامنىڭ مىناداي «ەرلىگىن»ءتىپتى بىلمەيتىن كوكەم:

-انا بەيشارانى نەگە كۇيدىردىڭىز، ناعىز جالگۇر ول ەمەس، ءسىز ەكەنسىز، اناعان ءىشىم اۋىرىپ قالدى،-دەگەندە:

-باۋ كەسپە ۇرى دەگەن قانداي بولادى، كورسەت دەگەن ءوزىڭ ەمەس پە ەدىڭ، ءوز كوزىڭمەن كوردىڭ، وسىلاي بولادى. قارا باسىڭ امان بولسا كورەسىڭ ءالى نە سياقتى سۇمدىقتى. ءوز وبالى وزىنە، قانشاما ەلدى قان قاقساتپادى بۇل جالگۇرلەر، سول ىستەگەندەرىنىڭ ازعانتاي عانا تولەۋى بۇل،-دەگەن اتام.

جول – جونەكەي، اۋىلدىڭ شەتىندە اۋاشا وتىراتىن، جاقىپ اتا مەن ساعىم اجەگە بۇرىلىپ، جاڭەگى ءتۇيۋلى ورامالدى تۇگەلىمەن تاستاپ كەتىپتى. قۋلىعىنا قۇرىق بويلامايتىن الاياقتاردىڭ ءوزىن تاقىرعا وتىرعىزىپ، تەگىن ولجاعا باتقان اتامنان انانى– مىنانى سۇراي بەرىپ، شامداندىرىپ المايىن دەدى مە ەكەن، كوكەم جاسقانا:

-نەگە ءبۇيتتىڭىز؟- دەگەندە، « بەرسە قولىنان، بەرمەسە جولىنان» دەپ جۇلىپ اكەپ بەرەتىن، سەن ەكەۋمىز سياقتى، جالگۇرلەرى جوق قوي بۇل قاريالار دا كەرەكتەرىنە جاراتسىن، سەنىڭ ارقاڭدا ءبىر قارق بولىپ قالسىن» دەگەن ەكەن اتام مىسقىلداپ.

ـ ە، جىگىتىم. جالگۇر، جالگۇر دەپ قويماپ ەدىڭ، مىنە وسىلاي بولادى. ولار بەيكۇنا جۋاستاردى جۇندەيدى، زار يلەتىپ، زاپىران قۇستىرادى، وبال – ساۋاپقا قارامايدى، ونداي بولسا، وزدەرى دە كورسىن ءبىر ۋاق، بىرەۋدى قاقساتىپ-زارلاتقاننىڭ قانداي بولاتىنىن. دەگەن اتامنىڭ بۇگىنگى قىلىعىن، نە قۇپتارىن نە قۇپتاماسىن بىلمەي، ەكى ۇداي ويدا بولىپ، بىرتالاي ۋاق بايىبىنا بارا الماي دال بولعان كوكەم دە، ءوز ىسىنە ەشقاشاندا وكىنبەيتىن ءبىر بەتكەي اتام دا قالانىڭ بايىرعى تۇرعىنى بولماسا دا، ارا-تۇرا اششى-تۇششى ءدامىن تاتىپ، تالاي ۋاقيعاسىنا كۋا بولا ءجۇرىپ، ومىردەن ءوتىپتى. اتامنىڭ سول جولعى وقىس ارەكەتى، كورسە دە كورمەسكە سالىپ، تالاي وبالدى جانداردىڭ جان ازابىن جىلى جاۋىپ قويا سالاتىن، قالا بايلارىن ويلاندىرىپ، ازدا بولسادا تاس جۇرەكتەرىن جىبىتكەن سياقتى. سودان اتام اراعا ءبىراز ۋاقىت سالىپ، ەل جايلاۋعا كوشەردە، تاعى دا اۋىلدىڭ قامىمەن قالاعا بارعاندا، ءوزى ۇنەمى ءتۇسىپ جۇرەتىن، تانىس ساۋداگەرى جاتا جابىسىپ، قويار دا قويماي قوناققا شاقىرىپ،

- ءاي... دوسىم-اي، انا ءبىر جىلى، كۇمىسپەن كۇپتەلگەن پىستانىڭدى، قاراپ تۇرىپ الدىرعانىڭدا، «قاپ اتتەگەن–اي، اتامنان قالعان مۇرا ەدى» دەپ، قاتتى قاپا بولىپ ەدىڭ، بىلتىرعى جىلى دا الگى ءبىر ادام بار اقشاسىنان ايىرىلىپ، تۇلدىر قايتقاندا، قايسى بىرەۋلەر قۇساپ كىم كورىنگەندى بالاعاتتاپ، شۋ شىعارماعانىڭمەن «اعا، كەيىمەڭىز، ءوزىڭىز دە ابايلامايسىز با، الما كەزەك دۇنيە بۇل» دەپ، كورسەتەمىن ءالى دەگەندەي ءبىر ءتۇرلى بوتەن پيعىلمەن اتتانىپ ەدىڭ، جارايسىڭ، ايتەۋ ءبىر كۇنى، سۇيتەتىنىڭدى ءبىلۋشى ەدىم ءوز باسىم. سەنىڭ ءبىلىپ تۇرىپ ىستەگەن قىڭىرلىعىڭا بولا، بارلىق قازاق اعايىندارعا وكپەلەمەيمىن، قالالىقتىڭ ءبارى قاتىگەز، تاس باۋىر ەكەن دەمە،جانى جومارت ، كوزى اشىق جاندار دا بار. پەرىشتە ەمەس پەندەمىز عوي، ءبىزدى كەشىر، باسسىز كەتكەن تەنتەكتەرىمىزدى تەكتەي المادىق. سەندەر دەگەن ەن دالادا ەركىن ءجۇرىپ، ءومىر سۇرگەن حالىقسىڭدار، سوندىقتان دا قالانىڭ كەي-كەيدەگى بەرەكەسىز تىرلىگىن بىلە بەرمەيسىڭدەر،-دەپ، تالاي اڭگىمەنىڭ تيەگىن اعىتىپ، اتامدى رازى قوش قىپ اتتاندىرىپتى. ەكى دوس ومىرلەرىنىڭ سوڭىنا دەيىن، سيلاسىپ، سىرلاسىپ، ءبىرىنىڭ جوعىن ءبىرى تۇگەندەپ، ءبىرى قالادا، ءبىرى دالادا، ءبىرى قالاعا ەت-قىمىزىن تاسىسا، ەندى ءبىرى دالاعا جەمىس- جيدەك، ورىك – مەيىزىن تاسىپ، قۇرمەتتەرىن جويماي ءوتىپتى. ارتىق پايدا تابۋ ءۇشىن ەمەس، نامىسى تاپتالىپ، ەسەسى كەتسە، قاسقايىپ تۇرىپ جۇلىپ الاتىن، قاجىرلى، قايسار بولعانىمەن، قالايدا مومىندىعى باسىمداۋ اتالارىم، ءتورت تۇلىكتىڭ سوڭىنان، تازا تابيعاتتىڭ تورىنەن، مەن دۇنيەگە كەلەردەن بىرنەشە جىل بۇرىن قوش ايتىسىپ، قالاسا دا قالاماسادا تام جاستانۋعا ءماجبۇر بولىپ، كەيىنگى ۇرپاقتارى ءۇشىن تىڭ ومىرگە قادام قويىپ، وتىراقتاسقان اۋىلىنىڭ ىرگەسىن قالاپتى.

جاۋاپتى رەداكتورى: سەرىك دالەلقان ۇلى

سۋرەتتەر سويلەيدى

كوڭىل تورىنەن ورىن العان ادام

جۇڭگو حالىق ازاتتىق ارمياسى قۇرىلعاندىعىنىڭ 90 جىلدىعى قارساڭىندا وبلىستىڭ ءتورت باسشىلىق القاسىنىڭ باسشىلارى «1 – تامىز» حال سۇراۋ قيمىلىن ورىستەتتى

قورعانىس مينيسترلىگى سالتاناتتى قوناعاسى وتكىزىپ، جۇڭگو حالىق ازاتتىق ارمياسى قۇرىلعاندىعىنىڭ 90 جىلدىعىن قۇتتىقتادى.

جۇڭگو حالىق ازاتتىق ارمياسى قۇرىلعاندىعىنىڭ 90 جىلدىعىن قۇتتىقتاۋ كونسەرتى − «پارتيا تۋى استىندا» بەيجيڭدە قويىلدى

  شي جينپيڭ اسكەري پاراتتى كوزدەن كەشىردى ءارى ماڭىزدى ءسوز سويلەدى

شينجياڭدا جۇڭگو حالىق ازاتتىق ارمياسى قۇرىلعاندىعىنىڭ 90 جىلدىعىنا ارنالعان سيمفونيالىق كەش وتكىزىلدى

ەڭ سۇيىكتى ادامدارعا گۇل ۇسىندى

مەملەكەتتىك ساياسي كەڭەس موڭعۇلكۇرەدە ۇسىنىس جوبالاردى ءبىر جاقتى ەتۋ – اقىلداسۋ ناق مايدان ءماجىلىسىن وتكىزدى

اقىسىز دەنساۋلىق تەكسەرتۋ جونىندەگى ۇيىمداستىرۋ، ۇگىت قىزمەتى جاقسى ىستەلدى

الەۋمەتتىك اۋماقتاعى پارتيا مۇشەلەرى سەرت بەرۋ قيمىلىنا قاتىناستى

ون مىڭ ادام پارتياعا كىرۋ سەرتىن قايتا بەرۋ قيمىلىن قانات جايدىردى

پارتيالى كادرلار پارتيا تۋى الدىندا سەرت بەرىپ، سەنىمدەرىن بەكەمدەدى